Ezechiël hoofdstuk 1: vers 3-38
'Daar richtte de Heer zich tot mij. Ik werd door zijn macht overweldigd.

Dit zag ik: er stak een storm op uit het noorden; uit een zware wolk, omgeven door een lichtgloed, schoten felle bliksemstralen. In de wolk was vuur dat leek op blinkend metaal. In het midden kon ik vier levende wezens onderscheiden. Zij zagen eruit als mensen, maar ieder van hen had vier gezichten en vier vleugels. Hun benen waren recht; hun voeten leken op de hoeven van een kalf en glansden als gepolijst brons. Ze waren met hun gezichten en hun vleugels naar vier zijden gericht. Onder elke vleugel was een mensenhand zichtbaar.

Wanneer ze zich voortbewogen, in welke richting dan ook, gingen ze recht vooruit zonder hun lichaam te draaien. De vier gezichten leken bij ieder van hen van voren op dat van een mens, rechts op dat van een leeuw, links op dat van een stier en van achteren op dat van een arend. Twee van hun vleugels waren naar boven uitgestrekt en raakten elkaar, met de twee andere bedekten ze hun lichaam. Overal waar ze heen wilden gaan, daar gingen ze heen. Ieder van hen bewoog zich recht vooruit zonder zijn lichaam te draaien.

Tussen hen in was iets dat leek op gloeiende kolen, op fakkels die heen en weer schoten. Het vuur verspreidde een felle gloed en er schoten bliksems uit. Ook de wezens zelf flitsten als bliksemstralen heen en weer.

Terwijl ik naar hen keek, zag ik op de grond naast elk van de levende wezens een wiel. De vier wielen schitterden als turkoois. Ze waren gelijk van vorm en waren zo gebouwd dat het leek of ze in elkaar grepen. Ze bewogen zich in vier richtingen zonder te keren. De wielen waren ontzagwekkend hoog; de velgen waren geheel bedekt met ogen. Als de wezens bewogen, bewogen de wielen naast hen ook; als ze stilstonden, stonden de wielen ook stil; als ze zich losmaakten van de grond, deden de wielen dat ook. De kracht die in de wezens was, beheerste ook de wielen.

Boven hun hoofd was een soort koepel met de verblindende glinstering van ijskristal. Daar, onder de koepel, stonden ze; twee van hun vleugels waren naar elkaar toegewend, met de beide andere bedekten ze hun lichaam. Als ze zich bewogen, hoorde ik het slaan van hun vleugels; dat klonk als het gebulder van de zee, als het dreunen van een grote legermacht, als de stem van de machtige God. Stonden ze stil, dan vouwden ze hun vleugels weer. Er klonk een stem boven de koepel.

Daar zag ik iets dat leek op een troon, fonkelend als saffier. Op de troon zat een gedaante met het uiterlijk van een mens. Het bovenlichaam was als blinkend metaal, als vuur door een doorschijnend omhulsel omsloten; het onderlichaam was als vuur, omgeven door een felle gloed, een gloed als van de regenboog tegen de wolken. Zo verscheen de Heer in al zijn majesteit. Toen ik dit zag, viel ik voorover op de grond'.

Kenmerkend aan cherubim zijn de vleugels, de vier gezichten, de ogen en de wielen. De vleugels bedekken voeten en lichaam. Bij de ark worden ze beschreven met 2 vleugels, in dit visioen van Ezechiël met 4 vleugels.

Ze worden beschreven met vier gezichten: mens (voorzijde); leeuw (rechts), stier (links) en arend (achter). Wat dan zegt men, symbolisch weer moet staan voor: verstand, majesteit, kracht en snelheid/ scherpe blik. De voeten van de cherubim, lijken volgens Ezechiël op die van een kalf, dus met hoeven, vermoed ik; terwijl de handen wel op die van een mens lijken. Ook wordt er geschreven over vele ogen op het lichaam. En over de vleugels, die lijken op die van een arend (waarschijnlijk, om de grootte van de vleugels aan te geven).