Gratis onze maandelijkse nieuwsbrief per e-mail ontvangen? Klik hier !

Hoe God ons ziet?!
Nog niet zo lang geleden was mijn gebed onverwacht 'Heer, laat mij met uw ogen zien'. Kennelijk vond God het nodig mijn gebed te leiden in een richting die ik niet verwachtte. Ik had toch immers mijn eigen ogen?! Wat zou er nog meer te zien zijn dan? Ik dacht na mijn gebed niet veel langer na over mijn gebedsverzoek...maar... dat zou gaan veranderen!

Poes Moes: de tijgerin van het Naardermeer Josien en ik gaan al jaren geregeld wandelen in het Naardermeer waar we niet zover vandaan wonen. En we kwamen al diverse malen een zwarte, langharige Noorse Boskat tegen; een echte woeste tijgerin in de wildernis. Als ze ons zag -zelfs als ze 1-2 km ver van ons verwijderd was en aan de andere kant van de sloot, dan zette ze een enorme spurt in en was heel snel bij ons om ons te begroeten met kopjes en gesnor. Soms liet ze ook zien wat ze allemaal in haar wildernis gevangen had en wat ze opat. Ze had een halsband met een zilveren hartje met haar naam en het adres van haar baasje. Ze heet 'Moes'. Ook op mijn hardloopronde kwam ik haar wel eens tegen en dan spurtte ze me tegemoet en dan moest ik wel even stoppen om 'de zwarte tijgerin' even te aaien.

Poes Moes is ziek…
Moes zag er altijd geweldig gezond uit, maar pasgeleden toen we door het Naardermeer liepen was dat opeens geheel anders! Ze liep langzaam en niet in een rechte lijn, ze herkende ons niet toen we haar riepen, haar vacht zat rommelig en haar halsband was weg…

Pas toen ze zich aan onze voeten liet vallen en we haar van heel dichtbij konden bekijken, zagen we, dat ze onder de teken zat en ook wat andere kleine parasieten bij zich had. Echt enorm veel grote teken overal op haar; van haar kopje tot en met de staart. Overal.

De parasieten hadden haar geheel uitgeput. Bekend is dat poezen bloedarmoede krijgen, vocht tekort krijgen, problemen (daardoor) met hun ogen krijgen en meestal ook last van wormen. De parasieten maken poezen dan zo ziek, zodat ze tenslotte sterven.

Hulp voor poes Moes
Maar zover was het nog niet! Wij waren er ook nog. Ik probeerde Moes -door tegen haar te blijven praten- met me mee te doen lopen en dat lukte. Moes liep met ons het Naardermeer uit. Alle wandelaars keken hun ogen uit: 'die poes loopt zomaar met hun mee!'. 'Kijk eens!'.

Ik was met andere dingen bezig. Ik vroeg God of hij mij wou helpen, zodat ik poes Moes kon helpen. En al lopende (Moes liep beslist zachtjes en nogal dronken naast me) bleef ik maar praten, zodat ze mee zou blijven lopen, want ik wist, dat optillen van poezen meestal maar van korte duur is en 'dan willen ze niet meer'… En de poes moest mee naar de dierenarts.

Bij de brug wilde poes Moes niet meer en Josien ging bij de buurvrouw een poezenmand halen. Ondertussen ging Moes op mijn voeten liggen, terwijl ik boven haar stond te praten, 'dat ik niet weg zou gaan en dat Josien snel terug zou komen en dat ze veel lekker eten zou krijgen en dat ze weer beter zou worden'.

Met Moes op reis
En Josien kwam al gauw weer terug. Moes liet zich zonder enkel probleem in de poezenmand leiden; zo ziek was ze. Normaal vechten poezen om uit de reismand te blijven…

Het was zondag, dus het was nog een heel geregel om bij een dierenarts terecht te kunnen komen; alleen voor 'spoedgevallen' kan je ze namelijk bezoeken; wij vonden 'het' zeker een spoedgeval. De dierenarts en het dierenasiel vonden dat later ook…

Moes kreeg een complete fles 'spraybad' tegen de teken, een ontwormpil en speciaal voedsel. En dat voedsel ging supersnel naar binnen. Maar toen moest Moes nog weer op kracht gaan komen en dat kan niet bij ons, omdat we allebei stevig super-allergisch zijn voor (inademen van) haren van dieren. Het dierenasiel wou Moes wel 4 dagen opnemen om aan te sterken. Ook kon daar gekeken worden of Moes een chip had…

Moes heeft een chip
Toen de asielmedewerkster Moes bekeek, zei ze, dat het niet 4 maar 14 dagen zouden worden. Inmiddels lagen er al tientallen dode teken in haar poezenmand.

Moes bleek 'gechipt' te zijn en dus kon een baasje worden opgespoord.

Wat er ook zou volgen: we drukten de medewerker op het hart Moes niet in te laten slapen en dat we haar desnoods zouden ophalen. En de medewerkster verzekerde ons, dat ze Moes weer geheel zouden laten opknappen; met de nodige injecties, voer en aandacht. En met die blije belofte gingen we met een lege poezenmand weer naar huis.

Triest en blij
We waren triest en blij. We hadden gezien hoe uitgeput, ziek en hongerig Moes had rondgelopen en letterlijk op onze voeten bleef liggen om ons maar niet weg te laten gaan. Zo ziek was ze, terwijl ze altijd zo vol leven en zo gezond was.

We waren blij, omdat we weten, dat ze in goede handen is en dat ze weer beter en aangesterkt zou worden.

Hoe God ons ziet…
Ik realiseerde me die dag opeens hoe God ons ziet. Ook vele mensen -hoewel in beginsel gezonde- en levensvolle wezens- zijn in toenemende mate vergeven van de parasieten die hen leeg vreten, ziek maken en uitgeput doen sterven voordat ze daadwerkelijk doodgaan.

Ook God blijft tegen ons spreken en hij probeert ons met hem te doen meelopen. Hij probeert ons door zijn Geest naar zijn zoon te leiden, zodat we met hem mee kunnen naar de Heler die ons blijvend doet aansterken; die ons gezond houdt voor altijd.

God kijkt verdrietig en vol zorgen toe over hoe ziek, hongerig en uitgeput de mensen zijn, terwijl ze het zelf vaak niet doorhebben. Aangeklampt en aangevreten door een verkeerde geestelijke verbondenheid en een daaruitvolgende ziekmakende levensstijl lopen de mensen doelloos en eenzaam rond; uitgehold op zoek naar wat de ziekte kan genezen en naar wat de leegte van binnen kan vullen…

Ik begreep dus hoe God ons ziet. En ik begreep opeens ook de blijdschap die er bij hem en in de rest van de Hemel zal zijn, als wij zijn zoon Jezus vinden. Wie Jezus vindt, zal namelijk God vinden via de Heler die ons met God verbindt.

Bezig ter ere van God & ten dienste van al je naasten
Hoe het poes Moes verder zal vergaan, is nog onduidelijk, maar er is zeer goede hoop. Geholpen door asielpersoneel en asielartsen krijgt ze een liefdevolle aandacht, voedsel en medicijnen. En zo wordt Moes langzaamaan weer beter.

Iedereen die via Jezus tot God komt, zal het net zo vergaan, hoewel tot God komen in de basis niet gaat over een 'rijk leven hier'… Toch is een leven met God een gezond leven met zeer goede hoop; een vertrouwen op een eeuwig leven in de Hemel.

Zolang de kinderen van God nog hier zijn en via Jezus en de Heler tot God komen, dan kunnen die kinderen nog vele andere kinderen in de wildernis helpen om een weg te vinden om beter te worden en om nare parasieten tot leegte en uitputting kwijt te raken.

Alleen de liefde, waarheid en gerechtigheid van God kan die nare parasieten doen laten verdwijnen, de leegte tot gezondheid en leven doen vullen en een leven in kracht doen herstellen… tot in de eeuwigheid!